Senyörün Son Saati / Sedat Pamuk

Sedat Pamuk

“Sansasyon peşinde koşan iktisatçı bozuntusu Özgür Demirtaş’ın Marx’a yönelik saldırılarına cevabımdır”

*
Salim Diyap, yazılarını keyifle ve bilgilenerek günü gününe takip etmeye çalıştığım, işçi sınıfının sözcülüğüne soyunmuş cesur bir kalemdir.
Bu yazısında da profesör diye geçinen, boş bir çuvaldan başka bir şey olmayan burjuva sözcüsü Özgür Demirtaş’ın Marx’a sataşan, onun sefaletle geçen ömrüne kir çalan, çamur atan dedikodu yazarlığına, Salim Diyap hoca gerekli cevabı vermiştir.

• 
  Kapital’de Marx ” Senyörün Son Saati ” diye bir bölümü uzun uzun anlatmıştı. Orada, işçi sınıfının mücadelesi sonucunda İngiliz işçilerinin çalışma saati 12 saatten 10 saate indirilmesi kanunlaşma süreci yaşanmaktadır ve kapitalizmin henüz ” nispi artı değeri” uygulamak için koşulları ve teknolojik üretime yatıracak sermaye birikimi oluşmamıştır. Günümüz Arjantin örneğinde olduğu gibi, o dönemde de İngiltere burjuvazisi ” Mutlak artı değer” üzerinden sömürü düzenini yürütmektedir.

Senyör diye anılan o dönemin burjuva ekonomisti bir ” yavşak ” çıkıp patronların elde ettikleri karın son bir saate dayalı olduğunu, işçilerin çalıştığı 11 saatin işçi giderlerini ve hammade gibi maliyet giderlerini karşıladığını, son bir saat olan 12.saatin de ancak patrona artı değer, ” kar ” sağlayabildiğıni savunmaya çalışmıştır.

Marx’ın Mutlak artı değer ile Göreli- teknolojik gelişimin etkin olduğu nispi- artı değer uygulamalarının tarihsel sürecini anlattığı bu bölümden bihaber olan sözde profesör Özgür Demirtaş, Arjantin örneğini savunacağım diye, “Senyörün Son Saati” savunusuna soyunmuştur.
Neyse ki Salim Diyap hoca, bu türden burjuva yavşaklarına gereken cevabı vermeyi bilmiştir. Marx’a dil uzatmaya yeltenen cüce iktisatçı bozuntuları her dönemde ucuz yöntemlerle burjuvazinin tevazusunu kazanmaya soyunmuş, gereken cevabı da almışlardır.

17-02-2026/SEDAT PAMUK /TATLISU-ERDEK

(Edit not:)

İngiliz iktisatçı Nassau William Senior’un 19.yüzyıl İngilteresi sanayi devrimi döneminde 10 -12 saat çalışma süresi tartışmalarının ortasında ileri sürdüğü bir tezdir. Çalışma saatleri kısaltılırsa kar ortadan kalkar şeklinde özetlenebilir.

Karl Marx’ın bunu “Das Capital” de sert bir şekilde eleştirmiştir .

Senior’a göre: Fabrika işçisi günde 11 saat çalışır. İlk saatler maliyetleri karşılar. Son saat ( 12. saat) kapitalistin yani patronun kârını oluşturur.

Bu iddia, çalışma saatleri kısaltılırsa kârın yok olacağını savunmak için kullanılmıştır. Marx Kapital’de bu tezi alaycı eleştirir. Marx’a göre Senior’un çalışma saatlerini uzatmak tezinin iddiası: 10 Saat Yasası’na karşı propaganda. İş gününü uzatmayı meşrulaştırma. Kârın tek bir saate bağlı olduğu yanılsaması

Marx bu tezi şu gerekçelerle reddeder: Kâr tek bir saatten doğmaz. Artı-değer, işçinin gerekli emek süresini aştığı tüm zamanlardan oluşur. Son saat “sihirli” değildir. Tüm gün artı-değer üretimi vardır.

“Senyor’un son saati” söylemi: Bilimsel değil ideolojiktir. İşçi sömürüsünü gizler. Kârın kaynağını çarpıtır. Gerçekte:Kâr, işçinin karşılıksız çalıştığı tüm süreden doğar. İş günü ikiye bölünür:

Gerekli emek zamanı

Artı emek zamanı

Artı emek tek bir saate indirgenemez.”