Yalnızlık sokağında bir düştük..

Sevgiden ve inançtan doğan öfkenin içinden fırlayan bıçağın ucundaki adamlardık..
Cümlelerdeki yağmurlarla ıslanıp ,

anıldığımız ilkelerle
geçmişte bıraktığımız ağır bir gençlik yarasıydı bizimkisi..

Yalnızlık sokağından ağır adımlarla geçerken ..şiirlerle diktik yüreğimizdeki kurşun hasarlarını..
Kendi aydınlığımızın gölgesinde serinlerken denizin ortasına bir çınar ekip büyüttük..

Yıllarca dimdik duran çınarın yapraklarından korktunuz
Devrilen dalların hüznünden ürktünüz..

**
Bir ekmeği bölüşmekten fazlasıydı derdimiz.
Kim bilir kısacık bir hayatı birlikte tüketmekti.
Umudu ve savaşı paylaştık belki de..

***

Elbette biliyorduk yaralar acı bırakacaktı. her yanımızda
ruhumuza işlenmiş hüzünler kanayacaktı
ağır ağır sızan damlalarıyla..

Ne zordur
Geçmişimizin öfkesini.. Ömür boyu taşımak..
Ne zordur doğduğunuz ırmağın içinde susuzluktan kıvranmamız
Ne zordur devasa bir şelalenin altında
Kupkuru kalmak!

Ama ne çare,
Kurşuna dizseniz de,prangaya vursanız da,hücreye atsanız da
Ter damlamız bile doğurur bizim gibi binlercesini..
Yalnızlık sokağında bir düştük..
Ve sadece gülüştük..

SÜLEYMAN TAKUNYACIOĞLU / 25-07-2025 /ERDEK